Hayata Dipnotlar

Günlüğüm yıllığa yakınsarken...

2008-03-29T03:23:00.002+02:00

Hiç dipnot düşmediğim zaman diliminin ilk çeyreğini geçerken bir sinyal hayata, bir göz kırpması dedim dünyanın ta gözüne ve yazmaya başladım. Aslında işlemeyen yolların zamanla araziye dönüşmesi gibi, dostluklar da dostlar da blogdaşlık da unutulup gidiyor... Sonrasında bir sürü mazeret peşi sıra: Vakit bulamamadan motive olamamaya... Bütün mazeretlerden sıyrılıp bir selamdır bu bir fincan kahvelik hukukum olana... En kısa zaman içerisinde bu satırlarda tekrar görüşebilmek dileğiyle...

İkibinyediye dipnotlar...

2007-12-30T00:21:00.000+02:00

Vedaya hazırlanan bir yıl üzerine birkaç cümle düşmek niyetiyle başlıyorum yazmaya... 2007 ülkemiz ve kendim adına ciddi manada hareketli bir yıl oldu. Yıl tam tamına 365 gündü ama 367 aylarca kendinden bahsettirmeyi başararak yılın sayısı oldu. Rahmetle andığımız Şehitlerimiz yılın adamları olurken yılın son dakika golleri ise Sınır Ötesi Operasyonlar olarak hafızalara kazındı... 52 haftalık zaman diliminin ülkemizdeki yükselen değeri Facebook olurken sittin seneden beri birbirini göremeyen pek çok kişi evladı kişisel bilgilerini kontrolsüzce paylaşmanın tadını çıkardı. Hiç bir şeyden çekmedi THY ve Telekom, bu yıl grevcilerden çektiği kadar... Milletçe üzüldük Isparta'daki uçak kazası ve Bala'daki depreme...

Hayat yollarım Dünya ve akademik dünya'ya açılma gayretindeydi, ikibinyedide... Konferanslar ve mekanlar birikimime katkıda bulunurken yaşadıklarımı ve gördüklerimi paylaşmamı sağlayan günlüğüm 24 Ekim'de Dünya'ya merhaba dedi ve şimdiden iki seriye ev sahipliği yaptı. Bakalım daha kaç cümle ve fotoğraf yerini alacak bu sütunlarda...

Geriye dönük satırbaşlarından bahsettikten sonra gelen yeni zaman diliminin insanlık ve Ülkemiz adına güzelliklerle gelmesi, Dünyanın daha huzurlu daha yaşanabilir olması dileklerimle yazımı noktalıyorum.

E-Devlete Doğru: E-imza ve Mobil İmza

2007-12-15T14:26:00.000+02:00

5070 sayılı Elektronik İmza Kanunu'yla elle atılan(ıslak) imza ile aynı hukuksal geçerliliğe sahip elektronik veriye eklenen veya mantıksal bağlantısı bulunan kimlik doğrulama amacıyla kullanılan elektronik veri e-imza... Elektronik işlemlerde gönderilen verinin değişmediğini ve gönderen kişiye ait olduğunu belgeleyen imza...

E-imza oluşturulurken çift anahtarlı altyapı teknolojisi (Public Key Infrastructure) kullanılır: RSA veya DSA gibi içeriği gizli olmayan algoritmalara dayalı teknikler... Bunların yanısıra belgedeki veri uzunluğundan bağımsız olarak belge ile alakalı aynı uzunlukta özet değeri veren SHA ve RIPEM gibi özet(hash) fonksiyonu kullanılır. Özet fonksiyonunun en önemli iki özelliği özet değerinden en baştaki verinin ve farklı veriler için aynı özet değerinin elde edilmesinin mümkün olmamasıdır.

Kullanıcıya iki adet anahtar verilir: ilki e-imza oluşturmaya yarayan sadece kullanıcının bildiği ve güvenli imza oluşturma aracının(akıllı kart) içinde saklanan ve buradan imzalama haricinde dışarıya çıkmayan gizli anahtar... İkincisi ise oluşturulan imzanın başkaları tarafından doğrulanmasını sağlayan elektronik sertifikanın içerisinde bulunan herkese açık veridir. Elektronik sertifika denilen ise kullanıcı kimliği ve doğrulama verisinin bulunduğu devletimizin yetkilendirdiği Tübitak Kamu Sertifikasyon Merkezi, E-Güven A.Ş. ve TürkTrust A.Ş. tarafından verilen ve sürdürülen veridir.Temmuz 2004'de yürürlüğe girmesine rağmen halihazırda TK verilerine göre 15000 e-imza kullanıcısı vardır ki 70 milyona oranla kullanımı yeterince yaygın değildir.

Teknik olarak tanımlayacak olursak, orjinal mesaj özet(hash) fonksiyonundan geçirelerek elde edilen özet verisi gizli anahtar(private key) kullanılarak asimetrik(RSA gibi) bir algoritma kullanılarak şifrelenir(enkript edilir) ve şifrelenmiş veri, orjinal mesaj ile birlikte gönderilir. Alıcı tarafında ise mesajın özeti çıkarılır. Çıkarılan özet, göndericinin şifreleyip gönderdiği verinin açık anahtar(public key) ile aynı asimetrik algoritmadan geçirilmiş haliyle aynı ise e-imza doğrulanmıştır ve geçerlidir.E-imza'ya alternatif bir çözüm Mobil imza: Dünya'da ilk kez Turkcell'in hayata geçirdiği cep telefonuyla imza imkanı veren uygulama... Mobil imza olayında herşeyden önce fikir çok orjinal: Çünkü herkesin yanından ayırmadığı (imza için)kalem gibi cep telefonu var ve bütün işlemlerinizi bütün banka ve kurumlar için tek bir şifreyle ve şu anki sistemden daha güvenli bir şekilde gerçekleştiriyorsunuz. E-imzanın kompleksliğine göre mobil imza çok daha pratik ve uygulanabilir imkanlar sunuyor anlayacağınız: İnternetten işleminizi gerçekleştirirken imzalama kısmında cep telefonundan imzanın pinini girerek sertifika hizmet sağlayıcısına açıklamalı özetinizi gönderiyorsunuz veya WAP'lı telefon üzerinden benzer bir şekilde... Zaten bu yıl Şubat ayında resmiyet kazanmasına rağmen Turkcell 15000 Mobil imza kullanıcısına ulaşmış durumda ve 5000 kişinin de başvurusu tamamlanmak üzereymiş... Sistemin pratikliği ve Turkcell'in çalışmaları e-imzadan çok daha yaygın olacağının sinyallerini veriyor... Bu arada Avea da 24 Aralık itibariyle mobil imza sistemini hayata geçirecek... Bu konuyla alakalı Turkcell'den Mobil imzayı hayata bağlayan Deniz Tunçalp ve Avea'dan da A.Ceyda Yıldırım ISCTurkey'de bilgilendirme yaptılar... Ses ver "diğer operator" ses ver! Başta bankalar olmak üzere, belediyeler ve alt kuruluşları, Sağlık Bakanlığı, Gümrük Müsteşarlığı, mobil imza sistemine geçmiş durumdalar... Bu arada ben de bir e-vatandaş olarak M-imza'ya geçmemem olmazdı tabii ki... İlk işim sim kartımı mobil imzaya uyumlu kartla Turkcell standından değiştirmek oldu.

Özetle, şu an ülkemizde 20 milyon kullanıcısı olan internet gibi, tüm operatorlerin toplam 62 milyon abonesinin kullandığı cep telefonu gibi, sadece Visa'nın Avrupa'da saniyede ortalama 800 işlemin yapıldığı kredi kartları gibi dijital imzalar bu hızla devam ederse bir kaç yıl içinde muhtarlığın, belediyenin, iskinin, askinin, noterin, bankaların, ve devlet dairelerinin yolunu unutturucak derim... Haliyle, dijital imzalar hukukçusundan bilgisayar bilimcisine kadar tartışılarak günlük hayatta yerini bulacak gözüküyor... Konuyla alakalı daha detaylı bilgileri bulabileceğiniz link ile yazımı sonlandırayım: Türkiye'nin İlk E-imza Portalı

ISCTurkey

2007-12-14T23:18:00.000+02:00

ISCTurkey, Uluslarası Katılımlı Bilgi Güvenliği Konferansı, 13-14 Aralık 2007 Tarihlerinde Ankara Sheraton'da gerçekleşti... Konferansı organize eden kuruluşlar Telekomünikasyon Kurumu, Gazi Üniversitesi ve ODTÜ olup başlıca sponsorları Turkcell ve Avea... Sponsorların çapından olsa gerek konferansa kayıt ücretsizdi... Ama ücretsiz olmasına rağmen organizasyon ve sunum dört dörtlüğe yakındı... Yeri gelmişken Türkiye'de konuyla alakalı söz sahibi kurum olmasına rağmen Tübitak ve Uekae logolarını ne düzenleyen ne de destekleyen kurumlar arasında göremedim.Açılış kısmına Ulaştırma Bakanı, TK başkanı ve Gazi Üniversitesi Rektörünün katılımlarından dolayı medyamızın ilgisi büyüktü. Katılımcı profili ise akademisyenden üniversite öğrencisine, TK ve DPT gibi kurum personelinden Tübitak araştırmacısına, Turkcell ve Microsoft gibi şirket çalışanından konuyla ilgilenen asker ve komutanlara renkli bir çeşitlilik arzetmekteydi. Konferansa eşzamanlı tercüme olanağına rağmen davetli konuşmacılar ve birkaç bildiri haricinde yurtdışından katılımcı göremedim. Konferansın profili ise bilinen akademik konferanslardan ziyade kamu ve özel iş hayatındaki bilişim ve güvenlik konuları ile kriptoloji ve güvenlik konularında üniversitelerimizin akademik çalışmalarının harmanlaması diyebilirim. Bence akademik camia kamu ve özel şirketlerin kaynaşması adına güzel bir format... CeBiT Bilişim Fuarı da ilk başta buna benzer şekilde Bilişim Derneği tarafından ortaya atılmış ama giderek ticari bir fuar halini almış... Umarım ISCTurkey bu dengeyi koruyarak ve derinlemesine gelişerek yıllarca yoluna devam eder...

Konferansın ana teması mobil imzaydı. Hakikaten de sunum ve tartışmaların yarıdan fazlası mobil imza ve e-imza etrafında gerçekleşti. Bu konuyla alakalı ayrıca hayata bir dipnot daha düşmeyi düşünüyorum. Konferansta aktivite olarak iş dünyası yöneticilerinin bilişim güvenliği hakkında bilgi paylaştıkları bir panel, davetli konuşmacıların konuşmaları, bilimsel bildiri sunum oturumları ve poster sunumları, şirketlerin standları, Microsoftun temel seviyede bildiklerimi indekslememi sağlayan ve biraz bilgi dağarcığımı genişleten bilgi güvenliği kursu, ve şirketlerin kendi açımdan verimli olduğunu düşündüğüm teknik uygulama sunumları yer almaktaydı. Konferanstan umduğumla ayrıldığımı düşünüyorum ve devamını bekliyorum. İçeriği ile ilgili yazılarım devam edecek...

Japonya Serisini Noktalarken...

2007-12-06T17:20:00.000+02:00

Bu yazı ile birlikte Japonya gezim ile alakalı toplam 10 yazı yazmış olacağım. Bu seriyi Japonya hakkında şu ana kadar bahsetmedeğim gözüme takılanları naklederek sonlandıracağım.

Shinkansen: 1964 Tokyo Olimpiyatları ile hizmete açılan o günden bugüne ciddi manada kaza geçirmeyen(Sadece bir defa 2004'teki 7 şiddetindeki Chūetsu Depreminde raydan çıkmıştır... Yine de ölü veya yaralı yok çünkü depremi farkedip yavaşlama özelliğine sahip) hızlı tren... Shinkansen 2. Dünya Savaşı geciktirmiş olsa da Dünya'daki ilk hızlı trendir... İlk kurulduğunda azami 200 km/saat yapan hızlı trenler, şu an 300 km/saat yapabilmektedir... 2003'te maglev(manyetik kuvvetle raya temas etmeden yol alan tren) teknolojisiyle 581 km/saat ulaşarak dünya rekorunu kırmış aynı zamanda... Manyetik teknoloji olmayanlar ise 1996'da 443 km/saat test sürüş hızına ulaşmış... Kyoto'dan Tokyo'ya Shinkansen(bilet ücreti=yaklaşık 130 YTL, uzaklık= 510 km.) ile 2 saat 20 dakikada vardım. Daha önce karadan bu kadar hızlı giden bir araca binmemiştim. Hızlı tren haricinde şehirlerarası tren hatları da bize göre çok fazla kullanılıyor. Şehir içi metro ve tren hatlarıyla demiryolu ulaşımı trafik ve çevre sorunlarını ortadan kaldırıyor. Karayolunu da ihmal etmemişler; şehirler arası anayolların geneli oyuksuz ve nizami birer otoyol... Yukarıdaki resimde otobüs durağından bir kare: Kuyruğu düzenlemek için yere oklar ve çerçeveler çizilmiş. Detaylar ve düzenin işaretleri... Bunun yanında yolda yürürken toz ve çamur göremezsiniz. Artı şiddetli depremlere dayanıklı gökdelenler ve ilginç tasarımlı katlı otoparkları(görmek nasip olmadı ama:-( )... Kısacası yolları ve binaları ile imar ve inşaat alanında bizimle kıyaslanamayacak derecede gelişmiş bir memleket...
Yukarıdaki resimdeki tümsek aynalar ülkemizde de nadiren kullanılmakta ama bu aynaların hiç bu şekilde hayatı kolaylaştıracağı aklıma gelmemişti... Dar sokaklar ve garaj çıkışlarında kullanılmakta Japonya'da... Japonlar iş güvenliğine acayip dikkat ediyorlar. Bir çok işte robotlar ve otomasyon sistemlerini kullanrak mümkün olduğunca az adam çalıştırırken mesele iş güvenliği olunca adam sayısını artırıyorlar. Motorsikletlere öyle kasksız binen göremezsiniz... Aşağıdaki resim de bu konudaki titizliklerine bir örnek...Güvenlikle alakalı diğer bir mevzu ise, Japonya bayağı tekin ve sakin bir ülke... Bizim jeopolitik konumumuz ve terör gibi faktörler kaynaklı bazı güvenlik problemlerimiz var... Örneğin herhangi sahipsiz çanta veya poşet bizi heyecanlıdırıverir: acaba bomba mı? gibisinden... Ama orası o konuda rahat. Mesela istasyonlarda genelde aşağı resimde görülen coinlocker(metal paralı kilitleyici)lar bulunmakta... Ve insanlar rahatlıkla bozuk para atarak(boyutlarına göre 300,400,500,600 yen gibi...) bavullarını koyabilmekteler... Dahası ülkenin refah seviyesinin yüksek olmasından hırsızlık ve kapkaççılık bize göre çok daha az...

Japonlar bizim köşelerdeki büfelerin ve bilet gişelerinin yerine otomatları kullanmaktalar... İçecekten telefon kartına, sigaradan içmeye hazır sıcak sütlü kahveye bir çok şey otomatlardan satın alınıyor... Aşağıdaki resimde görülen otomatları her yerde görmek mümkün... Hatta istasyonlarda tren biletlerini bile biletmatiklerden alıyorsunuz... Bu konuda Nara'dan Kyoto'ya bilet alırken alfabeye yabancılığımdan biraz zorlandığımı itiraf edeyim.Son resimde de tam Japonlara has bir çözüm görülüyor: Suşi yemeklerini ücretine uygun bir tabakta getiriyorlar. En son boş tabakları toplarken hangi tabaktan kaç tane servis yaptıklarını bulup hesap çıkarıyorlar...Aslında oradan göze takılan ve takıl(a)mayan bir çok Japonca yaklaşım daha sıralanabilir. Bu seride öncelikli amacım Japonya ve insanı hakkında okuyanları fikir sahibi yapmak... Başka bir ülkenin profilini çıkarmaktı... Dahası günlüğü okuyanlar ile yol arkadaşlığı ve gezilen yerlerin güzelliğini paylaşmaktı... Umarım bu amaçlara kısmen de olsa ulaşabilmişimdir. Japonya hakkında sonuç olarak, insanın hakkettiği değeri gördüğü ve işi üzerine ciddi derecede kafa ve kalp yorduğu bir ülke, detayları es geçmeden pratik çözümler ile hayatlarını kolaylaştıranların ve renklendiren orjinal insanların ülkesi... Ufkumu bir gömlek daha açtığına inandığım bir ülke...

Tsukuba Bilim Şehri

2007-11-25T20:07:00.000+02:00

Japonya'daki son durağım Tsukuba Bilim Şehriydi... Biraz gecikmeli(3,5 Hafta sonra) olsa da ilgili dipnotları düşmeden olmazdı. Tsukuba 30 yıllık maziye sahip iki üniversitenin yanında devlet ve özel şirketlere ait bir çok araştırma enstitüsünün bulunduğu 200.000 kişinin yaşadığı bizim orta boy şehirleri andıran bir yer..

Japonya'ya gelmişken suşi yemeden olmazdı. Suşi kelimesi belli bir yemekten ziyade bizdeki kebap gibi genel bir isim. Suşi yemeğe gittiğinizdeki onlarca seçenekten(geneli pişmemiş) birkaç değişik porsiyon yiyerek karnınızı doyurabiliyorsunuz. Yukarıdaki resimde ton balığı(pişmemiş) altında ise üzerine vasabi sürülmüş pilav bulunuyor. Vasabi ne diyecek olursanız, resimdeki tabaklarda antep fıstıklı dondurma gibi gözüken jelimsi acı. Ancak vasabinin acısı öyle bir acı ki genizleri bir anda buharıyla yakıp gözleri yaşartıyor. Çiğ balığı isot gibi bir nevi pişiriyor...

Öyle resimdeki gibi çubuklarla yiyebildiğimi sanmayın: Sadece çubuklarla bir kare... Kupanın içindekini merak ediyorsanız o da yeşil çay. Japonlar yeşil çay içiyor. Yeşil çay bizim çayın küflenmemiş halinden yapılan çay. Kınaya benzeyen çay tozuna sıcak suyun dökülmesi ile yapılan dinlendirici içecek. Suşi ile iyi gidiyor ama. Suşiyi yedikten sonraki yorumumu soracak olursanız: doyurucu ve bizim de yiyebileğimiz bir yemek ama bizim yemekler bir başka güzel.

Tsukuba'daki diğer bir durağım da, Tsukuba Sergi Merkezi... Burada Expo'85(Expo 2015 İzmir'de olması için şu an devletimiz çalışıyor...)'te kurulmuş bilim parkı bulunmakta ve burası özellikle çocuklar için bilimi sevdirmeye ve öğretmeyi amaçlıyor.

Yukarıdaki resimde gerçek uydu görülürken aşağıda ise farklı açılardaki aynalardaki görüntüyü gözlemleme imkanı veriyor. Ve bunların gibi güneş enerjisi üretecinden, nükleer santral ile ilgili oyunlara, deniz altından uzay istasyonuna kadar bir çok öğretici reyon bulunmakta...

Ayrıca yine aynı sergi merkezinde yarım küreye bir çok kaynaktan yansıtılarak oynatılan sinemayı, planetarium'u seyretme imkanı buldum. Japonya'da bu tip planetarium'lardan bayağı varmış... Üç boyutlu görüntü hissi veriliyor ve bazı yerlerde "hareket ediyorum" hissine kapılıyorsunuz...

Japonya'ya gelip Kanji yazmadan olmaz tabii... Adımı japonca yazmaya çalışırken bir kare... Aşağıda da Japonya'daki zon ziyaret mekanım görülmekte: Ushiku şehrindeki Guinness rekorlar kitabına 100m.lik boyuyla Dünya'nın en uzun heykeli olarak geçmiş Ushiku Daibutsu görülüyor...

Gerçekten bayağı büyük: Asansör ile yukarısına çıkılıp müzesi geziliyor... Yeni bir eser... İlginç yanı belki nasıl yapıldığı: Bununla alakalı bilgiler, maketler ve resimler müzede bulunuyor...

Aşağıda görülen heykelcikler de küllerle dolu... Büyük heykelin çevresi mezarlık olarak yapılmış ve bu küller de oradaki mezarlardan alınmış...

Son durağımı da gezdikten sonra istikamet Narita... Ve 14:00 uçağı ile İstanbul'a doğru yolculuğum başladı saat 20:35'te Atatürk Havaalanında memlekete Japonya toprağının hayatıma düştüğü dipnotlarla ayak bastım.

Tokyo: Doğunun Başkenti

2007-11-09T14:20:00.000+02:00

2 Kasım Cuma günü Tokyo’daydım... Tokyo’nun kelime anlamı doğuda başkent demek... 35,3 milyonluk nüfusu ve 600 km2lik yüzölçümüyle (Türkiye’nin yüzölçümü’nün 814,578 km2 ve nüfusu:73,9 milyon olduğunu hatırlatırım.) metropollükten megapollüğe terfi etmiş Dünya’nın en büyük şehri...Hem bu büyüklükten hem de gelişmişlikten Doğu’da başkent ismi yakışmaktadır. 1868’deki Şogun yönetimine İmparatorun son vermesi ve başkentin Kyoto’dan Edo(Tokyo’nun eski adı)’ya taşımasıyla Tokyo ismi verilmiştir. O günden bugüne böyle anılır... Aslında yeni bir şehirdir... 1923’te ciddi bir deprem görmüştür... Bugünkü haline ülkenin 1950’lerden sonra gelişmesine paralel bir etkiyle gelmiştir

Şehir aynı zamanda nüfus yoğunluğuna paralel olarak Dünya’nın en pahalı şehirlerindendir... Tokyo’da bizim evlerin bir odası kadar daireler revaçtadır: Hani duvardan yatak çıkar masa çıkar... O tip mobilyalar özellikle Tokyo’da yaygındır... Japonya’nın ikinci büyük şehri Yokohama(Tokyo ile içiçe olduğu için gölgede kalmış...)... Üçüncü büyük şehri’de Osaka’dır.

Tokyo modern Japonya kentidir. Tokyo ile alakalı resimlerde iki nokta gözden kaçmamakta: Gökdelenler ve şehrin ufuk noktasına kadar binalarla dolu olması... Bu arada bu gökdelenler yaklaşık haftada bir irili ufaklı depremler atlatmaktadır... Enteresan! Bu arada yukarıdan çektiğim fotoğraflar Tokyo Government Building(Tokyo Vilayet Binası)'nın 45. katındaki turistler için yapılmış gözetleme alanından çekilmiştir. Bu bina Shinjuku isimli Tokyo'nun merkezi semtindedir.

Tokyo’da ülkemiz tarafından yaptırılan Tokyo Camii bulunmaktadır ki Tokyo’nun kardeş şehri İstanbul’u hatırlatmaktadır. Aşağıdaki resimde içerisinden bir kare görülmektedir:

Japonlar Hint ve İtalyan mutfaklarına ilgi gösterdiklerinden epeyce bunlara ait lokanta ve restoran var... İşte bunlardan biri Hint Lokantası Samarat... Ve aşırı baharatlı ve aromatik Hint yemeklerinden tecrübe etme imkanı buldum... Resimde koyun ve tavuk etlerinden yapılan yemekler ve bizim kebapçıların pidelerini andıran ekmekleri görünüyor. Yemeğin yanında şekerli ayran kabilinden bir içeçek isteyip afiyetle yedim. Bize yakın yiyecekler ama bu kadar tat dilinizi yorabilir...

Tokyo’da gidilecek başka mekanlardan biri de Akhibara. Tokyo’nun Doğubank’ı diyebiliriz... Gerçi hoş gitme imkanım olmadı ama Fotoğraf makinesi, MP3/MP4 oynatıcı gibi cihazları ülkemizin yaklaşık yarı fiyatına alabileceğiniz bir yer... Japonya’da dizüstü bilgisayarlar Türkiye’ye göre çok cazip değil... Belki yüzde 5’lik bir avantajı olur... Bu konuda Amerika hala cazibesini koruyor..

Sayoonara Japonya! Doomo Arigato...

2007-11-05T12:15:00.000+02:00

Biraz vakit bulamamak biraz da teknik imkanlardan dolayı günlüğüm özellikle Nara’dan sonra birkaç gün geriden takip etmek durumunda kaldı. Bu arada Tokyo ve Tsukuba (Bilim Şehri) üzerine yazılar yazmam gerekiyordu. Bu şehirler ile ilgili paylaşımlarımı geri çağrışım(flashback) olarak ülkemde yazacağım. Pazar saat 14:25 Narita Uluslararası havalimanından uçağım havalandı ve bu satırları uçakta bilgisayarıma girmekteyim. Şimdi, Japonya’dan ayrılıyorum.

“Lö ticareti insani!(İnsan ticareti için)” diyor Polat Alemdar, Kuzey Irak’a girerken “Niçin geldiniz?” diyen peşmergelere, KV Irak’ın başlangıcında… Ve ekliyor burada insan çok ucuzmuş diye… Hakikaten de öyle mesela Irak’taki şu andaki durum... Japonya’da ise “ insan” paha biçilmez… Herşey insana odaklı ve kişilere hizmet etmede… Mesela, şehir içi otobüslerdeki makineler bileti olmayan insandan para da alabiliyor… Anlatmak istediğim, söz konusu insansa gerisi teferruat gibi bir kaide işliyor… Otomasyona geçiyoruz diye insanları terbiyeli maymuna çevirmiyorlar… İnsana saygı, Japonya’nın refahında en önemli dinamiklerden… Devlet sosyalleşmeyi hazmetmiş… Sistem’de amaç insanların mutlu olması, bizde ise daha çok sistem var olmak için insan da var olmalı gibi insanı ikinci dereceden bir öğe olarak alan bir mantık hakim…

İkinci önemli nokta ise, yaptığı işe saygı… Japonlar ekmeklerine saygı duyuyorlar ve benimsiyorlar… Öyle çok kalite belgesine gerek yok, “Japon işi” ise genelleme yapacak olursak canavar gibi çalışacaktır. İstisnalar kaideyi bozmaz ama… İşte bu saygı ve benimseme onları pozitif yönde motive etmektedir ki “Japonlar mı? Çalışkan adamlar ya!” deriz… Bizde ise hep bir memnuniyetsizlik var. Ya işi beğenmeyiz ya maaşı küçümseriz… Hep ama hep kendimizi yukarıya layık görüp, çok paralı işlerden gözümüzü bir türlü alamayız… Bu da yaptığımız işlerin baştan savma olmasının altındaki en büyük sebep… Bir de sistemimizdeki problemler, sistemin problemleştirdiği insanlar eklenince insanımızın ne çalışmaya arzusu kalıyor, ne de verimliliği…

Japonları bu seviyeye getiren bir etken de” Orjinallik” kaygıları… Adamlar harbiden orjinalin derdindeler… Yapılmamışı yapmak, hayal etmek ve tasarlamak… Bu bir de irili ufaklı adalardan oluşma, dağlık bir alanda yoğun bir nüfus gibi fiziksel şartlarının kısıtlı olması ile birleşince ortaya pratik, özgün ve ilginç eserler çıkmakta… Onları geliştiren diğer faktörleri de sıralayacak olursak, devletlerine ve kültürlerine bağlılık, detayların hayata tat, renk ve hayat olduğunun farkında olmaları…

Bunlar kendimce Japonya üzerine tesbitlerim… Ama bu prensipleri biz de millet olarak hayatımıza tatbik edebilirsek “Burası Türkiye!” ibaresi yüz seksen dereceye yakın anlam değiştirebilir… Japonya’da yaklaşık sekiz 8 gün süren seyahatimi özetleyecek olursam: 27 Ekim Cumartesi saat 17:00 sularında Kansai Havalanından(Osaka) başlayan 4 gün Nara, 1 gün Kyoto, 1 gün Tokyo ve 2 gün Tsukuba’da geçirerek 4 Kasım Pazar öğleden sonra Narita Havaalanı(Tokyo)’dan evime döndüğüm güzel karelerde hatırlanası bir gezi oldu. Gezimde kaydadeğer bir aksaklık olmadı şükür…

Buradan bu gezinin olmasında katkıları bulunan başta hocam Yard. Doç. Dr. Hüseyin Polat olmak üzere Anadolu Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği bölümüne, Maddi anlamda desteğim farklılıklarıyla kendini kabul ettirmiş Üniversiteme, beni yemek konusunda muamma bir ülkeye gönderirken aç kalmayı yüreği el vermeyip çantalarımı kendi elleriyle hazırladığı yolluklara boğan ve gezi boyunca manevi destek olma konusunda başrollüğü kimseye kaptırmaya niyetli olmayan Eşime… Ve kaldığım otellerin organizesinden ulaşım konusundaki yönlendirmelerine bilumum işlerde yol gösterici, ve gezinin yaklaşık son yarısında evini ve yüreğini bana açan misafirperver insan İsmail Abimin şahsında ailesine teşekkürü borç bilirim…. Doomo Arigato!

Kyoto: Altın, Gümüş ve Kaya!

2007-11-03T14:41:00.000+02:00

Kyoto, 794'den 1868'e Japonya İmpatorluğuna başkentlik yapmış şehir... Şimdilerde ise 1.4 milyon insanın yaşamakta olduğu 7. büyük şehri Japonya'nın... İşte tarihi olması noktasında Nara'ya büyüklük noktasında Tokyo'ya yakın olan şehri geziyoruz... Kyoto'nun gezerek kolayca bitmeyecek olduğunu Japonya'ya yaklaşık 900 yıl başkentlik yapmasından anlayabiliriz... İkinci Dünya Savaşı'nda tarihi değerleri O'nu hedef olmaktan kurtarmış aynı zamanda...

Kyoto'nun en ünlü yeri Japonya'nın simgelerinden biri ünlü Altın kaplamalı tapınak: Kinkakuji...
İmparatorluk Komutanlarından Ashiaga Yoshimutsu, emekliliğini geçirmek üzere inşa ettirdiği kompleksteki elemanlardan biri Altın Bina, 1408 yılında Yoshimitsu'nun ölümünden sonra Zen tapınağına dönüştürülmüş... Altın kaplama olmasının yanında acayip bir doğal güzellikle bütünleşmiş... Birbirilerini müthiş derecede tamamlıyorlar...

Altın yapıldı bir de gümüşünü yapalım diye bir girişim de 1482'de Shogun Ashiaga Yoshimasa tarafından gelmiş... Yapı Kinkakuji'ye benzetilmiş ama gümüş kaplama o günden bugüne bir türlü gerçekleşememiş...

Ama adı gümüş tapınak kalmış... Daha önceki resimlerde de dikkatinizi çekti mi bilmem Japonya'da da aynen ülkemizde olduğu gibi okullar öğrencileri tarihi mekanlar ziyaretlere organizasyonlar düzenliyorlar... Gittiğim bir çok mekanda böyle öğrenci kafilelerine şahit oldum.

Kayalar ve çakıllardan oluşan bahçesiyle ün salmış Ryoanji Tapınağı ise Kyoto'daki diğer gezilecek mekanlardan... Kinkakuji ile arası yürüyerek 20 dakika yaklaşık... Aynı bölgesinde kalıyorlar kentin...

Riyoanji'nin o ünlü bahçesi aşağıda görülmekte... Sanki neyime altın neyime gümüş dercesine kayalar dikilmiş... Ve inşa edene göre "İnsanların baktıklarında anladıklarıdır anlatmak istediğim..." gibisinden bi felsefe ile ortaya çıkmış bu eser...

Bugün Kyoto'da üç tane tarihi tapınağa şahit oldum ancak üçü de birbirinden farklı bir tasarıma sahipti... Avlularından çevre düzenlemelerine hatta bahçelerindeki bitkiler bile farklıydı... Anlaşılan Japonlar bu noktada da orjinalliğe olan düşkünlüğünü göstermekteydi... Saat 17:00'de turistik mekanlara ziyaret kapanıyordu... Ve Tokyo'ya doğru yol gözükmedeydi... Tokyo'ya Shinkansen ile geçip oradan Tsukuba'ya İsmail Abimlere otobüs ile tek parça halinde ulaştığımda saat 22:30'u biraz geçmişti. cumartesi günü Kansai havaalanında indikten sonra otobüs'te bana çok da adiyattan gözükmeyen bu olay, beklemediğim bi kolaylıkla beklediğim zamanda gerçekleşmişti... Japonya yollarından hayata dipnotlar düşmeye devam edeceğim...

Nara'dan tren gider, Kyoto'ya zarı zarı!

2007-11-01T20:08:00.000+02:00

Bugün 31 Ekim, konferansımız öğle vakti sona erdi... Geriye tanıştıklarımdan kartlar, fikir kırıntıları, akıp gitti zaman tortusu kaldı... Pırıl pırıl gençlerin geleceğe umut solukları kaldı yeşertme gayretiyle dünya coğrafyasını... "Çözüm vardır çözümden içeri, miskin miskin çaresiz oturmak değil yiğitlerin harcı" deyip çalışmak düştü yine... Yine yollar düştü ama öncesinde daha önce giriş saatine yetişemediğimiz Todaiji Tapınağını görmek vardı. Todaiji Budizmin tarihinde önemli bir yere sahip: 752'de Japonya'daki Budist tapınaklarının merkezi olarak inşa edilmiş... Tabii o zamanlar şimdi kendi halinde olan Nara, Japon İmparatorluğunun başkenti...

Todaiji'nin içinde Daibatsu (japonca Dev Buda demek) heykeli var... Boyu yaklaşık 15 metre olan bu heykel Dünya üzerindeki devasa Buda heykellerinden biri görülmekte, alttaki resim karesinde...

Todaiji tapınak olmanın yanısıra aynı zamanda Budizm ekolü veya okulu denebilir... Ve sanatkarlara ilham kaynağı... Aşağıda çevresindeki ressamlardan biri ve çizimleri objektifimize davetimizi kırmıyor ...

O kadar geyikler civarda dolanıyor dedikten sonra bi hatıra fotoğrafı çektirmesem olmazdı, Nara'da meskun bütün geyikler adına rasgele seçilmiş biriyle aynı karedeyiz... "Geyik muhabbeti" tabirinin nereden geldiği hakkında ipucu veriyordur umarım...

Nara'nın bitki örtüsüne dair Nara Park'tan parlak bi kare... Aynı zamanda dikkati çeken başka bir nokta: Japonların bahçecilik mantığı ortaya karışık şeklinde... Genelde aynı bahçede çok çeşitli ağaçlar ve bitkiler oluyor. Japon bahçesi

Kişisel Japonya Seyahatimin,(Evliya Çelebi Hemşerimdir bu arada...) Nara ayağını tamamladıktan sonra, Kyoto'ya giden trene binmek üzere Kintetsu Tren İstasyonunun yolunu tuttum. Ne yağmur vardı yolda ne de katibimin kimonosunda çamur... Bir gün kalmak üzere Kyoto'ya doğru yolculuğum başlamıştı: Anonslar Japonca, alfabe Kanji sağda solda... Elimde bi harita oteli gösteriyor kalacağım, ve nadir ama gerekli ingilizce tercümeleri duyurulması gerekli olanların... Neyse yaklaşık 45 dakika sonra Kyoto istasyonunda indim. Zaten İstasyonun çok yakınlarında İsmail Abimin rezervasyon yaptırdığı oteli buldum ama günün yorgunluğu sızıp kalmama sebep olmuştu odaya varır varmaz... Sonra bi şehir turu amaç Kyoto hakkında fikir sahibi olmak, yarınki programı organize etmek adına.... Aşağıda da Kyoto Kulesi manzaralı fotoğrafım... Kyoto'dan perşembe günü devam edecek...

IWSEC 2007

2007-10-30T16:27:00.000+02:00

International Workshop On Security 2007(Güvenlik üzerine Uluslar arası Çalıştay 2007). Veri, bilgisayar ve ağ güvenliği üzerine bu yıl ikincisi düzenlenen konferans… Geçen yıl Kyoto, Bu yıl Nara’da… Bu yıl yapılan makale olarak toplam 112 başvurudan 30 tanesi kabul edilen, ve bu makaleleri LNCS(Lecture Notes in Computer Science) 4752. Cildinde basılan organizasyon… Konferans’ta tanıştığımız Avrupa Patent Ofisinden gelen bayan sordu: Nasıl ulaştınız bu konferansa? Veya Neden IWSEC 2007? Kendisi işi gereği katılıyormuş, aslında ilgi alanına giren kısmı sadece öne sürülen tekniklerin “Patent”i üzerine imiş… Hatta bu konuda birkaç defa akademisyenlik mesleğinin erbabı hocalarımızın “junk” kabilinden değerlendiği konferanslara gitme durumunda kalmış, büyük bi hüsran tabii ki sonuç… Sorduğu soruya cevabım “ LNCS güzel bi kriter!” oldu: Seçimimizde LNCS’ye basılıyor olması etkiliydi… Belki anket ve fikir alma kabilinden sorduğu soruya net bir cevaptı… Sonrasında, bir noktayı hatırlattı ki tasarımcı arkadaşlara duyurulur: patentlik bi ürünü tasarladıysanız onu herhangi bir şekilde, Konferans veya dergide yayınlamadan önce patent başvurusunda bulunun ki daha sonra uyanık birileri sizin uğraşınızı sahiplenmesin…

Konferansa dönersek, makale yazarı olarak yarıya yakın kısmı Japonya’dan olmak üzere Kore,Çin, Avrupa, ABD, Kanada gibi Dünya üzerinden katılımcı var. Dinleyici olarak katılım ise az değildi… Yine başta Japonya olmak üzere değişik ülkelerden dinleyiciler de mevcuttu. Katılımcıların geneli Doktora öğrencisi idi… Genç bi katılımcı profili vardı anlayacağınız… Ağ güvenliğinden e-ticaret güvenliğine, e-seçim’den dijital imzaya kadar güvenlikle alakalı bir çok konudaki makaleler sunuldu ve tartışıldı. Yapmış olduğum sunumun konusu ise mevcut Eigentaste algoritmasının kullanıcıların gizliliğini koruyarak gerçekleştirmeye yönelik geliştirdiğimiz yöntemdi.

Konferans’ta bir adet davetli konuşmacı bulunuyordu: Doug Tygar, University of California, Berkeley’den… Konuşmasının konusu ise “Snooping on Keyboards”(Klavye üzerinden Casusluk) idi. “Klavye piyano gibidir.” mantığıyla klavye üzerinden tuşların farklı yerleşimi ve de şekillerinin çok da az bile olsa farklılık olmasından dolayı farklı sesler çıkarması... Bu sesleri bir dilin sınırlı kelime sayısı, sınırlı imla ve sınırlı gramer kurallarıyla birlikte değerlendirip frekans analizinden o klavye ile yazılanların sadece tuş sesi girdisinden belirlenmesini sağlayan bir yöntemdi konuşmada geçen… Tasarladıkları algoritmayı değişik markaların, kullanılmış-kullanılmamış ve kablolu-kablosuz bir çok farklı klavye üzerinden yaptıkları deneylerin sonuçları yöntemlerinin hiç de üfürükten bir şey olmadığını gösteriyor… Enteresan olan şu ki önce nasıl sistemin güvenlik olarak tehdit edileceğini anlatıp sunumun sonlarına doğru böyle bir tehdite karşı savunma başlığı altında gerekenleri sıralıyor: Fiziksel güvenlik, Gürültü ile maskeleme, Two-Factor Authetication(Türkçesi hakkında bi fikrim yok) ve son olarak tuşları eşsesli klavye(pratik olarak ?). Yapılan çalışma enteresandı: Makine öğrenmesi alanının güvenlikle kesişimi…

Seneye bu konferans serisinin üçüncüsü, Kasım sonunda yine Japonyanın Kagawa şehrinde gerçekleşecek… Köprülerin ardındaki şehre ulaşımın Kansai Havaalanından biraz zor olduğu söylense de özellikle bu ülkede hiç bulunmamış arkadaşlara tavsiye edilir: Adı üstünde Japonya… Başvurular(Yayın olarak) için son tarih 18 Nisan 2008 olarak gözüküyor.

Son olarak tanıştıklarım Türkiye’den konu açılınca kebap diyorlar, İstanbul çok güzel diyorlar ve 14-17 Nisan 2008 tarihleri arasında İstanbul’da düzenlenecek EuroCrypt 2008 isimli güvenlik toplantısından bahsediyorlar… Aralarında katılacaklar ve hatta organizasyon’da görevli kimseler de mevcut… EuroCrypt bu alanda itibar gören ciddi konferanslardan biri. İlgililere duyurulur... Şimdilik paylaşacaklarım bu kadar…

Cumhuriyet Bayramında Japonya!

2007-10-30T15:53:00.000+02:00

Konferansa ülkemizden tek katılımcı bendim ve 29 Ekim Cumhuriyet Bayramında sunumumu gerçekleştirmek nasip oldu. Böyle olması da ayrı bi güzellikti tabii ki… Batıdan gelen katılımcıların İngilizce konuşma ve sunum konusunda rahat olmalarına karşın Japon konuşmacılar hatta oturum başkanlarının İngilizce ile aralarının pek iyi olduğu söylenemez… Mesela, oturum başkanımız el kol hareketleriyle konuşmasını desteklemeye ve mümkün olduğunca karşısındakinin kendi konuşmasını tamamlamasını istercesine bir tavır sergiliyordu: Anlaşılan Japonlar öyle bizim gibi senelerini İngilizce hazırlık sınıflarına veya kurslarına vermiyorlar… Zaten halkın geneli de (Bizde İngilizce bilen daha çoktur… Kaynak: Ben) İngilizce bilmemesi, ve ciddi manada yardımsever ve insancıl olmalarına rağmen İngilizce sorulara İngilizce cevaplar verip tam manasıyla yardımcı olamamaları onları üzüyor: O yüzden özellikle sokakta yürürken bir japona soru sormadan önce bayağı bir düşünüyorum, çok gerekli değilse sormuyorum. Yeri gelmişken, Japonlar acayip yardımsever ve çözümcül insanlar: Mesela, otel resepsiyonuna su diyorum adam “gidin musluktan için demiyor…” Onca işi varken biraz bekletip su getiriyor… “Nereden?” deyince musluktan diyor… Suyun musluktan içilebiliyormuş olduğunu böylece öğreniyorum… Bir başka örnek, burada elektrik, 100 V ve aynı zamanda değişik( daha güvenli olduğu kesin) bir fiş gerektiriyor. Otel resepsiyonuna gidiyorum. Diyorum ki problem bu! O da resepsiyonun arkasına gidiyor ve otelin bu işi çözecek aparatını getiriyor. Üzerinde “For rent”(Kiralık) ibaresi bulunuyor, diyorum ki “ücreti nedir?”, o da ödünç olarak veriyoruz, ücretsiz diyor. Ütü diyorum yine aynı şey… Bunun gibi bir çok örnekte problemi çözeriz bakalım filan yok… 1 dk içinde kendilerine has bir çözümle çıkageliyorlar. Tam manasıyla çözüm adamları… Ama kafalarının ve kendilerinin acayip çalışkan oldukları her hallerinden belli… Bir de inanışlarının ve millet olarak karakterlerinin sonucu olarak çok insancıl adamlar… Yaratılanı seviyorlar herhalde Yaratandan ötürü… Yunus Emre’nin sözü ama Konfüçyüs’ün kesin böyle bir özdeyişi vardır…

Japonların bir başka özelliği de acayip okumayı seviyorlar: Okunacak bir şey gördüklerinde dikkatlerini çekiyor. Turistik yerlerde verilen broşür ve haritaları inceleyerek geziniyorlar. Bir de Japonlar özellikle Japon turist kafilelerindeki bayanlar, ilginç bir olay(mesela trafiğin yoğun olduğu yola çıkmış bi geyik) gördüklerinde hep beraber koro halinde ince ve içten bi sesle “aaaaa!” demekten kendilerini alamıyorlar. Bahsettiğim olaya iki kez şahit oldum.

Dikkatlerden kaçmayan bir diğer özellikleri de araçlarını park ediş şekilleri: Düzenli olduklarına delil! Temizliğe dikkat ettiklerine delil ise yollar ve kaldırımlar… Gözlemlediğim kadarıyla öyle üfürükten problemlere pek de can sıkmıyorlar. Denebilir ki: Japonlar Junk işlerle meşgul olmaz. Belki millet olarak ömürlerinin bu kadar uzun olması ve işlerinde bu kadar verimli olmalarının sırrı boş işler ile fazlaca meşgul olmamaları belki yapılarındaki sakin oluş, belki sağlıklı beslenme belki, belki de hepsi…

Özetlersek, Bugün yani pazartesi Konferansa gidildi, Konferansta İngilizceyi rahatlıkla konuşabileceğimiz arkadaşlar bulma imkanı oldu… Japonları biraz daha tanıma fırsatı oldu ve Japonlar hakkında şu anki tecrübelerim itibariyle: Yardımsever, İnsancıl, Çözüm ve İcraat insanları, Düzenli ve temiz insanlar diyebilirim… Japonya’dan şimdilik bu kadar…

Nara: Otantik, doğal ve mistik

2007-10-29T14:48:00.000+02:00

Nara,veya Heijkyo, 710 yılında imparatorluk başkenti olarak kurulmuş şehir… Klasik Japon kültürüne ve sanatına yön vermiş şehir… Bir sürü tarihi yapıya ev sahipliği yapan budizmin baskınlığını hissettirdiği şehir… Konferansımızın yapılacağı Japon şehri… Konferansın 29 Ekim Pazartesi günü başlaması, Pazar gününden Narayı tanıma fırsatı verdi. Çarşısından Sosyal alanlarına, insanından tarihi dokusuna gözüme ve aklıma takılanları sizlerle paylaşmak istedim. Çarşısını kısmen de olsa gezme imkanı buldum. Bize göre biraz pahalı sanki ama abartılacak kadar değil… Mesela normal bi yemek 800 ila 2000 jpy(8-20 Ytl) arasında… Kutu kolalar, otomatik makinelerde 120-150 jpy civarında… Giyim konusundaki fiyatlarla aşağı yukarı aynı gibiyiz…
Nara’nın doğal ve otantik havasıyla Japon insanın kibar, sakin ve yardımsever tavırları huzurlu ve dingin bir atmosferin içine sokuyor insanı… Ruhen hafifletip bedenen dinlendiriyor sanki… Şehir merkezinde tarihi alanların olduğu kısımları Nara Park olarak düzenlemişler. Bu alanın içinde başlıcaları Todaiji Temple(Dünya’daki en büyük ahşap yapı), Kokufuji Temple(İçerisinde 3 ve 5 katlı Pagodaların bulunduğu kompleks), Kasuga Grand Shrine(Mimari yapısı Japonların çatıları olarak bildiğimiz Kasuga Stili buradan gelmektedir.), Botanik bahçesi olmak üzere birçok tarihi yapı bulunmakta… Yine bu parkın genelinde geyikler gezinmekte ve insanlar özellikle çocuklar geyiklerle ile oyun bile oynayabimektedirler (bizim Çatacıktan biraz farklı olarak: Bu arada geyiklerin boynuzları konusunda gerekli işlem yapılmış durumda: Boynuzları bir şekilde sökülmüş).
Bugünkü çarşıdan başlayıp Nara Park’ta devam eden yolculuğum Konferansın yapılacağı Nara New Public Hall’u bulmam ile birlikte saat 14:00 sularında sona erdi…(28 Ekim Pazar)

Aşağıya çektiğim fotoğraflardan bir kaçını ekledim:

Yol Uzakdoğu'ya...

2007-10-28T14:00:00.000+02:00

Geçtiğimiz Cuma günü Alanönü durağından kalkan tramvay ile başladı upuzun yol… 14:00’de Eskişehir terminalinden İstanbul Atatürk havaalanına doğru nispeten hızlandırdık seyahatimizi… 19:00’da Esenler’e ulaşır da vakit nasıl geçer diye hesaplıyordum ama İstanbul trafiği derdime derman oldu harcadığı 1,5 saatle… Saat 21:15 gibi havaalanına ulaştım… Check-in, biraz dinlenme, biraz yeme ve telefon derken 23:30 gibi kendimi OSAKA uçağında buldum… Daha önce Siirt ve Kıbrıs’a uçakla gitmiştim ama gerçek uçak yolculuğu bu olacak dercesine ikram ve konfor gördüm THY’nin “economy class” yolculuğunda… Rahatlık, Manevi tatmin, göz ve mide doygunluğu hepsi bir arada! Bu arada Japon ve İki aylık Elektronik mühendisi ile yol arkadaşlığı yapmış olduk, sağolsun Jun biraz rehberlik çok az da Japoncama(Hangi Japoncaysa?) katkı sağladı… Bu arada uçakta Türk yolcu Japon yolcu sayıları eşit olur diye tahmin ediyor ki yüzde 90’ı Japon olması ve bizim koridorla ilgilenen hostesin de Japon olması haliyle muson rüzgarlarını iyiden iyiye hissetirmedeydi…
900 km ile ilerliyorduk ama yerel saat onun tam iki katıyla ilerliyordu: 3:30 sularında 6:30’u gösteriyordu yerel saatimiz ki uyuyakalmışım… Öğle saatlerinde uyanıp kahvaltımızı yaparken hava koşullarından dolayı yolcu ve mürettebatın yüzlerini beyazlatacak aslında normal kabilinden birkaç kez ufak çaplı sarsılmalar hissettik… Ve 17:00 gibi OSAKA’ya güneş batmak üzereyken KANSAI havalimanına inmişti Uçağımız…

Havaalanında “Terörizmden dolayı katı bir güvenlik taraması uygulanmaktadır” anlamında kocaman bir yazı gözüme çarpmıştı ki, Gümrük’te ciddi bi taramadan geçtim:Sırt çantamı kontrol etmediler ama valizimi açtılar itirazıma İngilizce bi yazıyı okutarak karşılık verdiler. Üzerimi ciddi bi şekilde aradılar… Özellikle valizin dibinde ve köşelerinde, ayakkabımın tabanı ve ceplerime çok dikkatli bir şekilde baktılar: Sanki uyuşturucu gibi bir şey arıyor gibiydiler. Neyse en sonunda teşekkür ederek uğurladılar… Anlaşılan adamlar bu konuda çok çekmiş … Derken döviz ve telefon kartı işini(Sağolsun Information’daki bayan uluslar arası kartı telefon cihazının yanına kadar gelerek nasıl kullanmam gerektiğini Information desk’i boş bırakma pahasına gösterdi hatta tuşlamam gerekenleri tuşladı bile…) havaalanında hallederken bi ara Sivil bi Japon polisi kartını göstererek benimle görevi icabı benimle tanıştı ve bazı bilgileri not etti ve Japonlara has bi biçimde teşekkür ederek uğurladı… Sonrasında ise 9 numara NARA otobüsünün satış makinesini buldum…
18:40 arabasıyla Nara Hotel durağında inerek Japonların İngilizce benim Japonca bilmememden dolayı birkaç dk. Gecikmeli olsa da buldum… Yine reception’daki İngilizce bilen personelin de İngilizcesinin biraz çat pat olması vakit alıcı oldu ama tek parça halinde çantacıklarımla Japonca 20:40(Türkçesi saatler geri alınmadan önce 14:40) gibi odamdaydım… Devam edecek…

Merhaba!

2007-10-24T12:12:00.000+03:00

Hayat akıp gider, tortusu kalır geçmiş zamanın... Ve insan, bir tecrübe daha diye dipnot düşer belleğinin derinliklerine... Paylaşmak ister bazen damaktaki lezzetiyle hatırlanası hatıraları... Derdini dinleyecek küpler arar, anlatsa hafifleyecek... Günlük ama kaydadeğer, teknik ama anlaşılır, edebi ama kendi çapında bi yolculuğa hazır mısın? Öyleyse, Merhaba! Merhaba Dünya!